• De verpleegkundige gaat een vertrouwensrelatie aan, werkt effectief samen vanuit het principe van gezamenlijke besluitvorming met de zorgvrager en diens naasten en ondersteunt hen in het zelfmanagement.

Tekst

Bewijslast

Competentie 6:

• De verpleegkundige werkt zowel binnen als buiten de eigen organisatie samen met andere beroeps beoefenaren of instanties waarin zij als autonome professional haar bijdrage levert aan de kwaliteit en continuïteit van zorg.

Ontwikkeling

Tijdens mijn opleiding en werk heb ik mij verder ontwikkeld binnen de CanMEDS-rol Samenwerkingspartner. In het begin lag mijn focus vooral op mijn eigen handelen binnen de zorg, maar gedurende de opleiding ben ik mij steeds bewuster geworden van het belang van samenwerken en communiceren binnen complexe zorgsituaties. Binnen de GGZ werk ik dagelijks samen met verpleegkundigen, artsen, psychologen, begeleiders, familieleden en externe instanties. Ik heb geleerd om mijn observaties duidelijker te verwoorden, actief informatie te delen en initiatief te nemen binnen het team.

Tijdens de module klinisch redeneren heb ik geleerd beter te prioriteren binnen zorgsituaties. Ik heb geleerd onderscheid te maken tussen hoofd- en bijzaken en beter in te schatten wat direct aandacht nodig heeft en wat op een later moment opgepakt kan worden. Dit helpt mij om in drukke of acute situaties meer overzicht te houden en gerichter samen te werken met collega’s en andere disciplines. Hierdoor merk ik dat ik minder afwachtend ben en steviger in mijn rol sta als verpleegkundige in opleiding.

Toepassing op werk:

Tijdens mijn werk op een opnameafdeling voor ouderen binnen de GGZ heb ik deze competentie toegepast tijdens een acute situatie waarbij een cliënt plotseling wegviel in de tuin. Meneer was pas één dag opgenomen op de afdeling en ik kende hem nog niet. Tijdens de overdracht kwam familie naar het kantoor om te vertellen dat meneer niet aanspreekbaar was. Samen met collega’s ben ik direct naar buiten gegaan.

In deze situatie werkte ik samen met collega’s, de eerst verantwoordelijke verpleegkundige (EVV), de dienstdoende arts, ambulancepersoneel, familie en later ook de cardiologie van het HagaZiekenhuis. Ik heb de EVV’er gebeld, 112 ingeschakeld, belangrijke medische informatie verzameld en collega’s aangestuurd. Daarnaast heb ik collega’s gevraagd de ambulance op te wachten en de achterwacht beschikbaar te houden, zodat de situatie rustig en veilig verliep.

Tijdens deze situatie merkte ik dat ik bewuster prioriteiten stelde. De focus lag eerst op de ademhaling, veiligheid van meneer en het inschakelen van hulpdiensten. Andere taken, zoals het verzamelen van aanvullende informatie en het organiseren van de omgeving, werden daarna opgepakt. Door deze manier van werken kon ik overzicht houden binnen de acute situatie.

Na het incident bleef ik betrokken bij het vervolg van de zorg. Er is overleg geweest met de cardiologie waarna medicatie werd aangepast. Deze informatie heb ik later teruggekoppeld aan de familie. Daarnaast heb ik mij verdiept in het ademhalingspatroon Cheyne-Stokes, omdat dit genoemd werd tijdens de overdracht en ik dit nog niet kende. Door mij hierin te verdiepen kon ik later een duidelijkere overdracht geven aan de arts.

Deze situatie heeft mij geholpen om mij verder te ontwikkelen binnen de rol van Samenwerkingspartner. Ik heb ervaren hoe belangrijk duidelijke communicatie, taakverdeling en samenwerking zijn om kwaliteit en continuïteit van zorg te waarborgen binnen een acute situatie.

 

Bewijslast